Google Translate the Entire Blog

Sunday, 3 June 2018

Kuwentuhan sa Mundo ni Citizen Jake

May ilang beses na ring nakasama ko ang bunso kong anak  sa panonood ng  pelikulang may  politikal na paksa. Isa sa pelikulang nagustuhan niya ay ang Barber’s Tale, isang kuwento tungkol sa pagbabago ng pananaw ng isang balo mula sa pagiging kimi at mahina ang kalooban tungo sa pagkilala sa kanyang kakayanang gumawa ng mga hakbang na babago sa kanyang buhay. Maganda ang kuwentuhan namin ng anak ko lalo na tungkol sa kalagayan ng mga babae sa isang mala-pyudal na lipunan.  Ito rin ang dahilan kung bakit kapag may pelikulang makabulahan, sisikapin naming panoorin ito.

Noong isang linggo, nanood kami ng Citizen Jake, pelikula ng batikang direktor na si Mike de Leon at pinagbidahan ng broadcast journalist na si Atom Araullo. Hinintay ko ito, di lamang dahil sa kalibre ng mga pelikula ni Direk Mike pero bilang suporta na rin kay Atom na nakilala ko  sa isang proyekto para sa mga mag-aaral ng isang pamantasan. Paksa namin sa proyekto ang "resiliency", ang kakayanang umigpaw at magpatuloy kahit humarap sa mahirap na mga yugto sa buhay. Nagbahagi si Atom ng isang masaklap na karanasan at paano niya inigpawan ito.
Natandaan ko ito sa pagbida ko ng Citizen Jake sa anak ko. Gusto ko rin kasing makapanood ng mga pelikulang lapat sa lupa at salamin ng realidad sa lipunan.  Nagustuhan ko ang pagpili ng direktor sa Baguio City, isang lugar na pinangarap kong matirhan ng aking pamilya.  Nagustuhan ko ang magandang kuha sa iba’t ibang eksena dito, ang kuha sa artistang si Max Collins,  ang bahay ng pamilya ni Jake sa Baguio na tunay na pag-aari pala ng pamilya ni Direk Mike. Gusto ko tuloy magkaroon rin ng bahay na napapaligiran ng mga halaman sa Baguio! Mahusay ang pagkakaganap ng halos lahat ng artista dito lalo na kina Cherrie Gil, kay Max Collins, kay Ruby Ruiz na gumanap na caretaker ng bahay at nanay ni Jonie, kababata ni Jake at buong husay na ginampanan ni Luis Alandy. Makatotohanan ang kuwento; naantig ako sa kagustuhan ni Jake  lumayo sa buhay na inilalatag sa kanya ng kanyang ama pero pawang batubalani na kumakapit sa kanya.

Palaisipan sa akin ang pagkakasulat ng katauhan ng ilang mga tauhan sa kuwento. Naroon ang kadiliman ng budhi ni Senador Jacobo Herrera. Alam na ni Jake ang kasamaan ng ama niya; nalaman niya sa bandang huli na may didilim pa pala sa itim. Naroon rin ang psychopath niyang kapatid na politiko. Maaaring ang redeeming value ng ama niya’t kapatid niya ay  ang pagpapahalaga nila sa konsepto ng pamilya. Natanong rin sa akin ng anak ko ang sitwasyon ni Jonie, kababata ni Jake.  Sana raw kung tinuring ni Jake na kaibigan si Jonie, na natulungan siyang  makapag-aral at makaalis sa buhay niya bilang caretaker ng bahay at ponyboy sa umaga.

Natatandaan ko tuloy ang ilan sa kakilalang kong pinag-aral ang kanilang kasambahay o mga anak ng kasambahay nila. Ganoon rin ang ginawa ng kapatid ko para sa kanyang kasambahay. Tinulungan niya itong mag-aral sa isang pamantasang kalapit ng tirahan nila.  Di niya ginustong maikahon sa paninilbihan ang kasambahay nila.

Mabuti ang pagkakatahi sa kuwento ng ilang mga realidad sa kalagayang politikal  ng ating bayan,kabilang na dito ang pagbabalik sa poder ng pamilyang napatalsik sa noong 1986, ang “culture of impunity”  na dahilan kung bakit pinili ng marami magtiklop-tuhod at manahimik.

Bagama’t di na rin bago para sa akin ang mga isyung tinalakay sa pelikula, nagpapasalamat ako na nagawa ito’t naipalabas sa mga sinehan. Di biro ang sumugal sa isang pelikulang Pinoy na walang artistang tinitilian ng mga manonood. Nagpapasalamat ako na napalamanan ulit ang kuwentuhan namin ng anak ko tungkol sa pelikula at politika, tungkol sa mga pangyayari sa ating bayan noong panahon ng diktadura.

Wednesday, 25 April 2018

TALA:Stories of Resiliency


Thursday, 11 January 2018

Pagninilay sa Kaarawan

     Bago pa man nagsara ang 2017, nasimulan ko ang pag-aayos sa isang munting kuwartong ginagamit ko sa pagsusulat. Naihanay ko na ang mga librong naipon ko sa loob ng maraming taon. Aba, may mayamang koleksiyon na pala ako ng mga libro! Maaari na pala akong magtayo ng isang munting bookstore, yung katulad ng "Booksale.” Pinangarap ko ring magtayo ng isang silid-aklatan, isang ispesyal na lugar kung saan puwedeng magbabad ang mga bata para magbasa at mangarap. Dahil naayos ko na rin ang mga libro ko, nagkaroon ako ng espasyo para sa mas maginhawang pagsusulat. Ilang linggo mula ngayon mayroon na rin akong sariling kuwartong nadisenyo na pinapalibutan ng mga librong mahalaga sa akin.
     Patuloy ako sa pag-aayos dito at sa iba pang bahagi ng aming bahay ngayong 2018. Di lamang bahay kundi iba't ibang aspeto ng buhay ang tututukan ko. Di ako nagmamadali, paisa-isang hakbang lamang. 
     Nagpapasalamat ako sa pagkakataong magawa ang mga ito. Nagpapasalamat rin ako sa pagkakaroon ng isa pang kaarawan, na patuloy na mabuhay sa piling nga aking mga minamahal, na maging kabahagi ninyo dito sa FB, na makapaglingkod sa kapwa at marami pang iba. 
     Nagpapasalamat ako sa Panginoon na hindi ako pinabayaan sa panahong binalikan ko ang isang gawaing mahal na mahal ko.

Friday, 5 January 2018

Unang Bugso!

     Nakapaskil na ang resulta ng ACET sa Blue Eagle Gym! Bumalik kami ni Felix sa Ateneo para sa resulta ng anak naming may sakit. Mabuti na lamang at nasa UP Village pa lang kami nang mabasa namin ang FB post ng Office of Admission and Aid (OAA).
     Unang Bugso. Ang ACET ay pagsusulit na ibinibigay ng Ateneo sa lahat ng gustong mag-aral ng kolehiyo dito. Kasunod ng paglabas ng listahan ng mga nakapasa dito ang paglabas ng iba’t ibang pamantasan ng sarili nilang listahan ng mga mag-aaral na naging matagumpay sa kanilang mga pagsusulit.
    Trapik nito pagbalik natin, sabi ni Felix. Nadaanan namin ang mga mag-aaral na naglalakad papuntang gym. Punuan ang parking lot.
     Isang dagat ng mga tao ang dumayo sa Ateneo. Iba’t ibang mukha ang sumalubong sa amin papunta sa gym. Naroon ang kumpulan ng mga mag-aaral, mga magkaibigan na naghihiyawan nang malaman nila ang kanilang resulta. Naroon rin ang ilang magulang na nakamasid mula sa malayo pati na rin ang mga nakisiksik upang makita ang mga nakapaskil sa mga bulletin board. Pawisan ang mga sumuong papunta dito. Mayroon ring mga gustong tumulong sa crowd control. Di mahulugan ng karayom ang grupong nasamahan ko. Lahat nakatutok sa resultang nakapaskil. Naroon sana ang pangalan nila, ng kanilang kaibigan, ng kanilang mga anak at ng kanilang kapamilya. 
     Sa wakas, nakalapit rin si Felix sa board. Masaya ang mukha niya palapit sa akin!

     Salamat sa Panginoon. Nakaraos na sa unang bugso sa Ateneo 

Thursday, 4 January 2018

My Sister's Story (An Excerpt)

Two years ago my sister Minx gave me an essay as her gift to me in memory of our mother.

 I am posting here an excerpt of her essay...

******************************************************************************

The fire trees were on their last blooms. Their crowns aglow with flame like blossoms not unlike the dying embers of camp fires. The golden shower tree swayed in the wind. Its grapelike cluster hung like droplets of golden sunshine.

She was looking thru the window as she folded my sister's clothes. Staring in fact yet oblivious to the explosion of colors gifted by the trees she has planted and tended from seed.

"Do you know where she went?" My mother's voice was reeking with sadness.

"No, I have no idea."

"We have to search for her."

I let out a deep sigh for I could foretell what our ardous search would entail. I have seen it before. Parents, brothers, sisters, lovers of friends who are missing. 

First, the police stations - have you picked up anybody violating the curfew? Then we make the trek to the Office of the Task Force Detainees - any new faces at Bicutan or Pag-Asa or any of the myriad of political prisoner camps strewn around the city? Next, the convents-the nuns are very active in hiding people wanted by the government. And finally the morgues, to look lor salvaging victims left by the waysides for the flies to feast on, dead hollow eyes unseeing the violence that was visited upon them.

Nanay's usually ram rod straight back, was slightly slumped, carrying an unseen burden. She started to quietly mouthing the mysteries of an imaginary rosary.  Imaginary, for rosaries as well as crosses, saints Statues, and prayer books are banned in our household. Though she was born to a very old Catholic family, she married my father.  His family was one of the original members of an indigenous Protestant religion in the country. And to marry a member you have lo give up your own religion and convert.

"Of course, there will be changes. Your sister, she has always disapproved of our Christmas parties..."

***
***

"Nanay. are you happy?" I once asked.

"I can't recall ever hearing you laugh. "

She gave me the look. The look that seem to say,

'Here you go again, thinking too deeply, analyzing things best left alone.' 

"Laughing out loud is like tempting fate. What is important is being at peace."

She has seen so much and experienced a lot. She grew up as one of the daughters of a political clan in the North and violence has peppered her family's history. An uncle was assassinated as he received the holy communion in Church.  In retaliation, a cousin burned down a whole village. The cries of widows and children left homeless can still be heard in the winds as you pass by Bantay.

She headed to Manila away from the  violence never to return in more than 30 years. Her list of changes sounded like incantations, peace offerings to the gods. As if saying, I am willing to make changes, do all these, just so I can have my daughter back.

"DO you think she will return?"

I dared not answer. All I have are useless, empty words. They hold no hope.

"Where should we start?" Her  hands tentatively touching a lone hanging thread on my sister's shirt,  afraid that a slight pull might unravel my  sister's whole existence.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...