Google Translate the Entire Blog

Wednesday, 24 May 2017

Liham

Isang napakagandang paraan ang pagsusulat ng liham para maipaabot ang saloobin sa isang minamahal sa buhay. Mabuting paraan ito upang masimulan ng mga magulang at mga anak ang paghilom sa kanilang relasyon. 




Anak,

Papunta na akong opisina ngayon. May inihanda akong piniritong  isda at sinampalukang manok para sa almusal mo.  May mainit na kanin rin sa rice cooker.   Pasensiya na at hindi kita masasamahan kumain; may tinatapos kasi akong mga syllabus dahil malapit na naman ang pasukan. Hay, gusto kitang samahan kahit sa umagahan man lamang. Gusto kong marinig ang mga kuwento mo sa school at sa mga bes mo :) Alam mo bang tuwang -tuwa akong pagmasdan ang kislap ng iyong mga mata  habang nagkukuwento ka ng mga bagay na nagbibigay sa iyo ng saya at inspirasyong pagbutihin pa lalo ang iyong sarili. 

Matagal na rin mula nang huli kong sulat para sa iyo, recollection mo pa ata noon sa high school. Natatandaan mo ba yun, anak? Yung liham natin na binasa natin sa isa't isa at sabay nating iniyakan. Hanggang ngayon, naiiyak pa rin ako habang binabasa ko ito. Pinagmamalaki nga kita sa mga kasamahan ko sa trabaho. Sabi ko, maaari kang maging isang manunulat balang araw. Alam mo ba, pahirapan dati para sa akin ang pagsulat ng palanca mo. Iniisip ko, ano ba ang pinakamagandang maisusulat ko para sa iyo.  Noon pa man, hanggang ngayon, gusto kong maiparamdam sa iyo ang pagmamahal ko. 

Isinulat ko ito kagabi nang di ako nakauwi kaagad dahil sa napakalakas na buhos ng ulan.  Punuan ang mga jeep kaya naglakad na lang ako pauwi. Mabuti na rin at may dala akong payong at tsinelas na pamalit. Di kita matawagan agad dahil walang cell signal sa kahabaan ng nilakaran ko. Mabuti na rin na tulog ka pag-uwi ko. Alam kong pagod ka sa mga ginawa ninyo sa school. Gusto kitang yakapin kaya lang ayoko ring magising ka pa. Dinaan ko na lang sa pagsulat at pagtingin sa mga litrato mo mula bata ka pa. Ganun lang, nabuhayan ako ng loob ulit magsulat at balikan ang pagsusulat.

Sorry anak sa maraming pagkakataong napalagpas ko upang sabihing mahal kita. Proud na proud ako sa iyo, di lamang ngayon. Ipinagpapasalamat ko sa Panginoon na nabigyan ako ng pagkakataong magmahal ng lubos sa isang anak na tulad mo. Salamat sa sulat mo sa akin. Tanggap ko ang mga naging pagkukulang ko sa iyo.

Hintayin mo ako mamaya ha. Sabay tayong maghapunan. Magdadala ako ng paborito mong pansit at puto. Naku, sana naman huwag munang umulan.

Love you, anak. 


Nanay

Monday, 22 May 2017

Mother's Day

     Tuwing sasapit ang Mother's Day, naaalala ko ang pinakamatapang na mga inang nakasama ko sa buhay. Di sila ang mga inang nababasa sa pahayagan o nabigyan ng mga parangal; alam ko balang araw ay maaaring mapabilang sila sa listahan ng mga kinikilalang kababaihan. Pangkaraniwang mga tao sila-umiiyak kapag nalulungkot, nagagalit sa mga sitwasyong di makatarungan, nangangarap ng isang mas magandang buhay para sa kanilang mga anak, magpupunyagi kahit makailang ulit na madapa at mahirapan bumangon. Oo na rin, ang ilan sa kanila ay may pusong mamon sa mga tagpong makabagbag-damdamin sa telebisyon man o sa pelikula. 





     Di sila perpektong mga magulang; tanggap nila ang kanilang pagkakamali. Marunong silang humingi ng patawad; di nila titikisin ang kanilang mga anak kapag sila naman ang nagkamali. Gugustuhin nila kung ano ang pinakamabuti para sa kanilang mga anak.


     Di sila mga inang magmumukmok sa isang tabi kapag di nakakuha ng pumpon ng mga bulaklak bilang pagkilala sa mga kanilang mga ginawa. Di rin sila titigil sa pagkilos kung di makatanggap ng papuri at pasasalamat mula sa kanilang mga anak at mga taong di nila iniwan sa panahong mahirap. Di nila isinasantabi ang kanilang mga ginawa kapag di nila naabot ang kanilang pinaghirapan.


     Para sa aking kapwa ina, maraming salamat sa mga aral ng pagmamahal, pakikipagsapalaran at pakikibaka.

Monday, 23 January 2017

Sulat ng Isang Kapatid




Sis,

   Naiyak ako sa sulat mo. 

  Noon, pinagdasal ko na sana'y huwag na ninyo ako hanapin dahil mailalagay lang ako sa alanganin. Kasabay nang pag-full time ko sa kilusan ay pagkatagpo ng labi ng isang kabigan na sadyang pinahirapan at inilagay sa riles ng tren sa Laguna. Di ko na nakuhang tumawag sa iyo upang mangamusta. Maraming beses na gusto kong tawagan at kumustahin kayo, kaya lang di ko magawa. Nasa isipan ko kayo tuwing gabi na napagmamasdan ko ang langit na walang bituin.

    Namangha ako sa tapang ninyo ng nanay. Naikuwento na rin niya sa akin ang pagpunta ninyo sa isang gusali sa Sta. Mesa na madalas kong pinupuntahan. Mabuti na lamang at walang nangyaring di maganda sa inyo noon. Hindi ko siguro mapapatawad ang sarili ko kung nagkaganoon.  

(itutuloy)

Nagmamahal,

A




Saturday, 6 August 2016

My Sister's Story (An Excerpt)

Several months ago, my sister Minx gave me a beautiful essay she wrote as her gift to me in memory of our mother.

 I am posting here an excerpt of her essay.

******************************************************************************

The fire trees were on their last blooms. Their crowns aglow with flame like blossoms not unlike the dying embers of camp fires. The golden shower tree swayed in the wind. Its grapelike cluster hung like droplets of golden sunshine.

She was looking thru the window as she folded my sister's clothes. Staring in fact yet oblivious to the explosion of colors gifted by the trees she has planted and tended from seed.

"Do you know where she went?" My mother's voice was reeking with sadness.

"No, I have no idea."

"We have to search for her."

I let out a deep sigh for I could foretell what our ardous search would entail. I have seen it before. Parents, brothers, sisters, lovers of friends who are missing. 

First, the police stations - have you picked up anybody violating the curfew? Then we make the trek to the Office of the Task Force Detainees - any new faces at Bicutan or Pag-Asa or any of the myriad of political prisoner camps strewn around the city? Next, the convents-the nuns are very active in hiding people wanted by the government. And finally the morgues, to look lor salvaging victims left by the waysides for the flies to feast on, dead hollow eyes unseeing the violence that was visited upon them.

Nanay's usually ram rod straight back, was slightly slumped, carrying an unseen burden. She started to quietly mouthing the mysteries of an imaginary rosary.  Imaginary, for rosaries as well as crosses, saints Statues, and prayer books are banned in our household. Though she was born to a very old Catholic family, she married my father.  His family was one of the original members of an indigenous Protestant religion in the country. And to marry a member you have lo give up your own religion and convert.

"Of course, there will be changes. Your sister, she has always disapproved of our Christmas parties..."

***
***

"Nanay. are you happy?" I once asked.

"I can't recall ever hearing you laugh. "

She gave me the look. The look that seem to say,

'Here you go again, thinking too deeply, analyzing things best left alone.' 

"Laughing out loud is like tempting fate. What is important is being at peace."

She has seen so much and experienced a lot. She grew up as one of the daughters of a political clan in the North and violence has peppered her family's history. An uncle was assassinated as he received the holy communion in Church.  In retaliation, a cousin burned down a whole village. The cries of widows and children left homeless can still be heard in the winds as you pass by Bantay.

She headed to Manila away from the  violence never to return in more than 30 years. Her list of changes sounded like incantations, peace offerings to the gods. As if saying, I am willing to make changes, do all these, just so I can have my daughter back.

"DO you think she will return?"

I dared not answer. All I have are useless, empty words. They hold no hope.

"Where should we start?" Her  hands tentatively touching a lone hanging thread on my sister's shirt,  afraid that a slight pull might unravel my  sister's whole existence.

"Mga Kuwentong Barbero"


Acknowledgement: Trailer mula sa Pelikula ni Jun Robles Lana, 
produced by APT ENTERTAINMENT,  OCTOBERTRAIN FILMS
sa tulong ng HONG KONG-ASIA FILM FINANCING FORUM

May ilang pelikulang Pinoy na nakatulong sa pagkamulat ko  sa umiiral na sistemang panlipunan noong panahon ng batas militar. Malaki ang pagkakaiba ng mga ito sa ilang mga pelikulang napanood ko sa telebisyon noon, na pawang ampaw para sa akin-magandang pagmasdan pero walang laman. Walang sustansiyang magbibigay ginhawa sa kumakalam na sikmura, walang dagdag kaalaman na maaring magbigay ng kakayanang mabago ang iyong kalagayan sa buhay. 

Unang pelikulang umantig sa akin ay ang pelikulang obra ni Lino Brocka na "Tinimbang ka Nguni't Kulang." Kuwento ito ng isang kabataan na pawang piping saksi sa mga nangyayari sa kanilang maliit na komunidad sa probinsya. Nabuksan ang mata niya sa  mga pagkukunwari ng mg taong nirespeto niya kasama na ang ang pagkawala ng pagmamalasakit para sa mga bulnerable at naisasantabing mga tao. Nakilala rin niya ang ilang mga taong nagbigay patotoo sa kabutihan ng kanyang kapwa, na maaring magmahal ng lubos ang mga maralita. 

Baptism of fire ko ang pelikulang ito.

Napanood ko rin ang ilang mga pelikulang  tumalakay sa pang-aabuso ng mga taong nasa poder sa ilalim ng batas militar. Nariyan ang pelikulang "MORAL"ni Marilou Diaz Abaya at ang" Sister Stella L" ni Mike de Leon.  Hindi na simpleng pahaging ang pagtalakay sa mga isyu, kundi malinaw at matingkad na pagtalakay sa kawalan ng katarungan at pangangailangang huwag manahimik at magtiklop-tuhod ang sambayanan sa isang sistemang mapang-abuso. 

Malayo na rin ang narating ng pelikulang Pilipino lalo na pagkatapos ng People Power Revolution.  Marami rin ang hinarap na mga suliranin ng industrying pampelikula na kailangang makipagsabayan sa mga higanteng pelikulang dayuhan.  Mabuti rin na nasimulan at naipagpatuloy ang mgapagpapalabas ng mga indie film sa ilalim ng Cinemalaya Film Festival.Taunang ginaganap ito upang bigyang pugay ang mga mahuhusay na pelikulang Pinoy.

Isa sa pelikulang ipinalabas sa ilalim ng Cinemalaya Film Festival ay ang ang "Mga Kuwentong Barbero (The Barber's Tale)," na halaw sa screenplay na nanalo na rin ng Palanca Awards noong 1997. Matapos kong mabasa ang ilang magandang rebyu sa kanya,  nagdesisyon akong isama ang bunso kong anak sa panonood nito. Ipinanganak ko siya, maraming taon pagkatapos ng Edsa People Power Revolution.  Kinalakihan niya ang isang bayang nakawala na sa gapos ng diktadurya. Gusto niyang matutunan ang mga pangyayari sa ating bayan noon.

 Hindi ako nagkamali sa pagpili nito na pelikulang panonoorin namin ng aking anak. Palagay ko, paglabas niya ng sinehan, hindi lang dagdag na kaalaman tungkol sa mga nangyari sa ating bayan ang bitbit niya, kundi mas nabuksan ang kanyang pag-unawa sa kanyang  kapwa, sa kanilang pinagdadaanang iba't ibang pagsubok sa buhay. 

Malaking aral rin para sa kanya ang maaring magawa ng sama-samang pagkilos ng mamamayan kahit mukhang kailangang daanin pa sa butas ng karayom ang solusyon sa suliranin.

Kaya para sa kuwentistang si Jun Lana at mga taong nagbigay-buhay sa kuwento ni Marilou, Mabuhay Kayo! Padayon! Ipinagmamalaki ko kayo.


Reference:

San Diego, Bayani Jr. "Barber's Tale: A Tribute to Strong Women."
Philippine Daily Inquirer. Aug.23, 2014
http://entertainment.inquirer.net/150041/barbers-tale-a-tribute-to-
strong-women
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...